Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 1 / 2022

Παραμονή πρωτοχρονιάς 2022, περιφέρομαι στους δρόμους της Αθήνας σαν καλικάντζαρος βγαλμένος από χριστουγεννιάτικο πανδημικό εφιάλτη, και βλέπω μόνο σκηνές μιζέριας και παρακμής. Ελάχιστος κόσμος στους δρόμους – γι’άλλη μια φορά κλεισμένοι στις κορονοτρύπες τους – και ακόμα πιο λίγος στα καταστήματα. Οι μαγαζάτορες κοιτάζουν απεγνωσμένα από τις πόρτες κρύβοντας απόχη πίσω από την πλάτη, περιμένοντας να αρπάξουν τυχαίο περαστικό μήπως και τον μεταμορφώσουν σε πελάτη.

Σε κάποια μεγάλα καταστήματα παρατηρείς μικρές ουρές από κόσμο πρόθυμο να δείξει πιστοποιητικό υγειονομικών φρονημάτων για να εισέλθει – ένα από τα μεγαλύτερα αίσχη της πανδημίας μέχρι στιγμής.

Στου Ψυρρή, τα εστιατόρια θα βαρούσαν μύγες αν οι μύγες τολμούσαν να κυκλοφορήσουν. Μια τραγική εικόνα ερήμωσης εκεί όπου, τέτοιες ημέρες, θα έπρεπε να γίνεται χαμός από τον κόσμο.

Και όλα αυτά μπορεί να έχουν μια σουρεαλιστική αισθητική αξία για «περίεργους» σαν εμένα – μπορεί ακόμα και να σε κάνει να γουστάρεις η όλη παραξενοσύνη του θέματος, ένα αλλόκοτο μεταποκαλυπτικό σκηνικό, προκαλούμενο εν μέρει από μια επιδημιακή κρίση, εν μέρει από μια κρίση μαζικής υστερίας – όμως πιστεύω ότι όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε πως, από αντικειμενική άποψη, ε, δεν είναι κατάσταση αυτή, γαμώ το κέρατό μου.

Χρονιάρες μέρες, δε.

Καλά, δεν μπορούσαν να περιμένουν λίγες μέρες ακόμα προτού αμολήσουν έτσι την πανδημική τρομοκρατία τους; (Θα επανέλθουμε εντός ολίγου σ’αυτό. Κρατηθείτε.)

Πλησιάζω ένα μεγάλο κατάστημα που πουλά είδη τα οποία, για κάποιο λόγο, δεν θεωρούνται πρώτης ανάγκης (οπότε και θέλεις πιστοποιητικό υγειονομικων φρονημάτων για να μπεις) αλλά, ουσιαστικά, είναι είδη πρώτης ανάγκης (οπότε, το μαγαζί είναι από τα λίγα που φαίνεται να μαζεύουν κάποιο κόσμο). Εσκεμμένα δεν αναφέρω ποιο κατάστημα είναι. Όχι πως θα πω κάτι κακό γι’αυτό. Αντιθέτως. Αλλά, ξέρεις, δεν θέλω να το στοχοποιήσω με τον οποιονδήποτε τρόπο.

Πλησιάζω, λοιπόν, δίπλα από τη σειρά των εμβολιασμένων και ζητάω, σαν μολυσμένο στοιχειό, αν μπορούν να μου φέρουν στην πόρτα κάτι πράγματα που μου χρειάζονται. Σπεύδουν να με εξυπηρετήσουν, πολύ ευγενικοί, και ενώ συγχρόνως με κοιτάζουν, ίσως, λίγο περίεργα και μοιάζοντας, ίσως, και λίγο αμήχανοι απέναντί μου. Και αναρωτιέμαι: τι νομίζει ο κόσμος, ότι επειδή είμαστε ανεμβολίαστοι ήρθαμε από το βουνό και θα κάνουμε φασαρία; Ότι θα αρχίσουμε να τους βρίζουμε; Είχαν κακές εμπειρίες με ανεμβολίαστους τις προηγούμενες ημέρες;

Όχι, δεν τα βάζουμε με τυχαίους υπαλλήλους, ειδικά όσους φέρονται ευγενικά. Ξέρουμε ότι ούτε σ’αυτούς δεν αρέσει η συγκεκριμένη κατάσταση. Ξέρουμε ότι όλοι οι άνθρωποι που έχουν λίγο μυαλό στο κεφάλι τους, ή δεν είναι τελείως φασίστες, καταλαβαίνουν ότι όλο αυτό που συμβαίνει είναι χάλι το οποίο δεν πρόκειται να φέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Και, ενώ περιμένω να μου φέρουν ό,τι ζήτησα, βλέπω την κυρία στην πόρτα (τη μία από τις δύο) να ζητά στον κόσμο να μη συνωστίζεται γιατί είναι επικίνδυνο. Και μια γριά τής λέει: «Μα είμαστε όλοι εμβολιασμένοι!»

Τρομάρα σας... Αυτά παθαίνει το μυαλό όταν παρακολουθεί πολύ ΣΚΑΪ. Μαθαίνει μόνο τη μισή ιστορία. Την ιστορία που η Μεγάλη Φάρμα θέλει να μάθεις.

Κάθε μέτρο που έχει παρθεί, από την αρχή αυτής της πανδημίας, όχι μόνο δεν φαίνεται να φέρνει κανένα θετικό αποτέλεσμα αλλά, αντιθέτως, φαίνεται να κάνει την κατάσταση χειρότερη!

Είναι αντικειμενικό· δεν το λέω επειδή είμαι αντι-ΝΔ. Μέχρι στιγμής δεν ασχολούμουν καν με την πολιτική. (Ούτε και τώρα θεωρώ πως ασχολούμαι, κατά βάση, με την πολιτική.)

Δες τι έγινε με τα πρώτα lockdown. Είχαμε περισσότερα κρούσματα και θανάτους από Covid αντί να έχουμε πιο λίγα.

Δες τι έγινε με τα μη-εμβόλια τα οποία διατυμπανιζόταν ότι θα διέλυαν την πανδημία. Όσο περισσότεροι εμβολιάζονται τόσο χειροτερεύει η πανδημία... μέχρι που φτάσαμε στο σήμερα.

Ο γενικός πληθυσμός εξαναγκάστηκε υπό την απειλή όπλου να πάρει ένα φάρμακο αμφιβόλου ποιότητας το οποίο, όχι μόνο δεν έλυσε την πανδημία, αλλά την επιδείνωσε ενώ, συγχρόνως, τους έκανε όλους να βάλουν τη ζωή τους σε κίνδυνο από τα ίδια τα μη-εμβόλια.

Και θα μου πεις: Μα ήρθε η Όμικρον! Γι’αυτό συμβαίνουν αυτά!

Και θα σου πω: Μα ήταν δυνατόν να μην ξέρουν ότι τέτοιου είδους ιός θα έκανε μεταλλάξεις που δεν τις πιάνουν τα εμβόλια; Αυτή είναι η φυσιολογική πορεία των ιών. Είναι γνωστό. Επίσης, όσο πιο μεταδοτικοί γίνονται τόσο λιγότερο θανατηφόροι γίνονται, κανονικά, καθώς προσπαθούν να γίνουν ενδημικοί.

Προς τι, λοιπόν, ο όλος φασισμός με τα εμβόλια που, στην πραγματικότητα, είναι γονιδιακές θεραπείες και πήραν εσπευσμένη έγκριση παγκοσμίως; Ποιον εξυπηρετεί αυτό το αφήγημα;

Παρατηρώντας τι γίνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου, ο εμβολιασμός μ’αυτά τα σκευάσματα κάνει, κατά μυστηριώδη τρόπο, την πανδημία να χειροτερεύει ενώ συγχρόνως αυξάνει τη θνησιμότητα στον γενικό πληθυσμό από διάφορες άλλες αιτίες.

Παρ’όλ’ αυτά, πρέπει να σε υποχρεώσουν υπό την απειλή όπλου να τα δεχτείς μέσα στο σώμα σου...

Και μετά, έχουμε την άλλη κωμικοτραγική γελοιότητα με τις μάσκες που αποτελούν διαφημιστικό κόλπο της τρομοκρατικής καμπάνιας «πανδημία»... Τώρα, πας στο σουπερμάρκετ και σου λένε ότι, αν φοράς απλή μάσκα, δεν φτάνει μία· πρέπει να φοράς δύο, τη μία πάνω στην άλλη. Αγόρασα, λοιπόν, μία από εκείνες τις μυτερές μάσκες – δεν θυμάμαι ποιο είναι το επίσημο όνομά τους: ας τις λέμε «κορακοράμφη» για ευκολία – ώστε να μη φοράω τη διπλή μάσκα. Το κοίταξα καλά-καλά το κορακοράμφος μου για να καταλάβω τι διαφορά έχει από την άλλη μάσκα και είναι πιο αποτελεσματικό (υποτίθεται) εναντίον της πανδημίας. Το ύφασμα είναι σίγουρα λίγο καλύτερης ποιότητας, λιγάκι πιο στέρεο, λιγάκι πιο παχύ, και φτιαγμένο έτσι ώστε να στέκεται σαν ράμφος και να μη σου γλιστρά εύκολα από τη μύτη.

Ε, και; Αυτό σημαίνει πως σταματά ιούς που κυκλοφορούν στον αέρα (όπως υποτίθεται ότι συμβαίνει); Φυσικά και δεν σταματά ιούς που κυκλοφορούν στον αέρα, αφού ο αέρας περνά μέσα από το ύφασμα είτε έτσι είτε αλλιώς.

Το ίδιο, βέβαια, ισχύει και αν φοράς δύο μάσκες. Είναι σαν να φοράς μία. Αφού ο αέρας περνά, περνά και ο ιός που είναι μέσα στον αέρα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ιός μέσα στον αέρα).

Το ίδιο θα συνέβαινε κι αν φορούσες τρεις μάσκες. Ή τέσσερις. Ή περισσότερες. Εκτός αν φορούσες τόσες μάσκες ώστε να μην περνά καθόλου ο αέρας, οπότε και θα είχαν ξαφνικά λυθεί όλα σου τα προβλήματα...

Με παραξενεύει ένα πράγμα σε όλη αυτή την τραγελαφική υπόθεση. Αν υποτεθεί ότι οι δύο υφασμάτινες μάσκες προστατεύουν καλύτερα από τη μία υφασμάτινη μάσκα, τότε λογικά οι τρεις προσφέρουν ακόμα μεγαλύτερη προστασία, έτσι; Οπότε, γιατί να μη φοράμε τρεις; Ή, γιατί να μη φοράμε τέσσερις ή πέντε;

Σε τελική ανάλυση, γιατί να περιμένεις το Κράτος της Κορονοκρατίας να σου πει πόσες μάσκες να φορέσεις; Γιατί να μη φορέσεις από μόνος σου, κατευθείαν, τον μέγιστο αριθμό μασκών που σου προσφέρει 100% προστασία από ιούς που κυκλοφορούν στον αέρα; Και ποιος είναι αυτός ο μέγιστος αριθμός; Οι... δέκα μάσκες; Η μία πάνω από την άλλη;

Η απάντηση είναι απλή: Όλα αυτά είναι μαλακίες. Δεν έχει διαφορά πόσες υφασμάτινες μάσκες φοράς τη μία πάνω στην άλλη. Το ίδιο απροστάτευτος είσαι από μολύνσεις που κυκλοφορούν στον αέρα. Αν όντως η μόλυνση κυκλοφορούσε στον αέρα σε τέτοια έκταση, όλοι θα είχαμε ήδη μολυνθεί προτού προλάβουμε να φορέσουμε μάσκες.

Μ’αυτά τα κορακοράμφη έχουμε γυρίσει 1.500 χρόνια πίσω. Κάνουμε ξανά τους plague doctors, και ακριβώς το ίδιο σφάλμα με αυτούς.

Οι υφασμάτινες μάσκες είναι μόνο για να φοριούνται από ασθενείς με συμπτώματα της νόσου, όχι από τον καθένα.

Αν νομίζεις ότι υπάρχει μόλυνση στον αέρα, μην κοροϊδεύεσαι άλλο· αγόρασε μια κανονική μάσκα αερίων από πλαστικό και μέταλλο με ειδικά φίλτρα. Τέτοια μάσκα μόνο μπορεί να σε προστατέψει. Και πάλι, τίποτα δεν είναι ποτέ 100% βέβαιο.

*

Εύχομαι το 2022 να είναι καλύτερο από τα δύο προηγούμενα χρόνια. Με τόσα 2, κάποια μαγεία πρέπει να συμβεί. Ίσως ήδη να έχει αρχίσει να συμβαίνει. Κάποιοι φαίνεται να έχουν ξυπνήσει από την κορονομαστούρα και να μη θέλουν να ξαναϋπνωτιστούν. Τους εύχομαι να ταρακουνήσουν και τους υπόλοιπους.

Το μόνο που έχετε να φοβάστε είναι ο ίδιος ο φόβος.

Σοφά λόγια. Γιατί τα έχετε ξεχάσει;

Τα προβλήματα δεν λύνονται με τον φόβο και την τρομοκρατία.

Οι επιδημιακές κρίσεις δεν λύνονται με μάσκες και εμβόλια, φασιστικά υγειονομικά πιστοποιητικά και αναστολές υγειονομικών. (Εκτός των άλλων, δεν επιτρέπεται να εμβολιάζεις εν μέσω πανδημίας· απλά ενδυναμώνεις τον ιό. Ούτε αυτό το ξέρουν οι «ειδικοί» της Μεγάλης Φάρμας;) Λύνονται με ενίσχυση του συστήματος υγείας, αποσυμφόρηση των νοσοκομείων (τα οποία πάντα αποτελούν βασική εστία μόλυνσης), και καλή υγιεινή από όλους.

Όσοι θέλουν να συντηρούν αφηγήματα άλυτης πανδημίας είναι ξεκάθαρα κακούργοι και πανδημιοκάπηλοι.

Τουλάχιστον, θα έπρεπε να περιμένουν ο κόσμος να περάσει τις γιορτές προτού ξεκινήσουν την καινούργια καμπάνια τρομοκρατίας και αποπροσανατολισμού. Αλλά, βέβαια, τότε η καμπάνια θα ήταν, ίσως, λιγότερο αποτελεσματική. Τώρα, ο γενικός πληθυσμός το ένιωσε για τα καλά ότι του στέρησαν – ξανά – τις γιορτές. Πιο πιθανό να αναζητήσει την 4η δόση του μη-εμβολίου για να βρει την πολυπόθητη «ελευθερία»...

...την οποία προσπαθούν να τον κάνουν να ξεχάσει ότι κανένας δεν σου τη δίνει, αλλά μόνος σου την παίρνεις. Μόνος σου, απλά, την έχεις. Επειδή υπάρχεις.

Το πρόβλημα δεν είναι η πανδημία – μία επιδημιακή κρίση εξαπλωμένη παγκοσμίως. Το πρόβλημα είναι η αντιμετώπιση της πανδημίας από τους επιτήδειους ιθύνοντες.

Η «πανδημία» θα τελειώσει όταν εσείς αποφασίσετε ότι βαρεθήκατε να σας τρομάζουν με τον συνήθη αόρατο μπαμπούλα.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]